Human: Fall Flat trafiło do mnie z mniej więcej dziesięcioletnim opóźnieniem i trochę żałuję, że stało się to dopiero teraz. To jedna z najgłupszych gier, w jakie ostatnio grałem. Jednocześnie trudno było mi ją wyłączyć. Zwłaszcza że dzisiaj kosztuje mniej niż pizza.
Człowiek z galarety kontra prawa fizyki
Pomysł jest banalny. Sterujemy białym, pozbawionym twarzy człowieczkiem i próbujemy dostać się do końca kolejnych poziomów. Problem polega na tym, że nasz bohater porusza się mniej więcej tak, jakby wracał do domu o czwartej rano po bardzo udanym weselu. Każdą ręką sterujemy niezależnie, możemy łapać przedmioty, wspinać się, ciągnąć, pchać i próbować wykorzystać otoczenie do rozwiązania kolejnych zagadek. Słowo „próbować” jest tutaj dość istotne.
Chcesz elegancko złapać skrzynię i przesunąć ją pod ścianę? Łapiesz podłogę. Chcesz wspiąć się na półkę? Jedna ręka trafia, druga macha gdzieś w przestrzeni. W końcu się podciągasz, po czym postać przewraca się na plecy. Normalnie byłby to powód do wyłączenia gry. Tutaj jest to właściwie cała gra…
W tym szaleństwie jest jednak metoda, bo Human: Fall Flat robi coś bardzo sprytnego: zamienia niedoskonałość sterowania w mechanikę rozgrywki. Sukces nie polega wyłącznie na znalezieniu rozwiązania zagadki. Trzeba jeszcze przekonać tego gumowego głąba na ekranie, żeby rzeczywiście je wykonał. I zadziwiająco często jest to zabawne.
Nie pytaj „jak?”. Zapytaj „czy się da?”
Same zagadki nie należą do szczególnie skomplikowanych. Przesuwamy przedmioty, uruchamiamy mechanizmy, budujemy prowizoryczne przejścia, wspinamy się albo próbujemy dostać w miejsce, które znajduje się zdecydowanie za wysoko. Najlepsze jest jednak to, że Human: Fall Flat stosunkowo rzadko mówi nam, jak mamy coś zrobić. Jeżeli jakiś idiotyczny pomysł działa, to znaczy, że najwyraźniej był wystarczająco dobrym pomysłem.
I właśnie tutaj fizyka zaczyna błyszczeć. Niektóre fragmenty można przejść zgodnie z zamysłem projektanta. Inne da się brutalnie oszukać. Czasami zamiast rozwiązywać zagadkę, można znaleźć dziwną drogę po ścianie, wykorzystać element otoczenia albo dostać się tam, gdzie teoretycznie nie powinniśmy się znaleźć.
Ta swoboda była jedną z rzeczy chwalonych już w recenzjach po premierze. Krytycy zwracali uwagę zarówno na kilka możliwych sposobów rozwiązania problemów, jak i na to, że fizyka potrafi być źródłem autentycznej frustracji. I jedno wcale nie wyklucza drugiego. Bo Human: Fall Flat czasami zwyczajnie wkurza, jednocześnie mając coś z takich gier jak Elden Ring, czy Bloodborne. Niby nie masz ochoty grać dalej, ale ciągle grasz z syndromem sztokholmskim z tył głowy. Tylko tutaj mechanizm jest inny.
Wiesz, co trzeba zrobić. Wiesz, gdzie trzeba wejść. W myślach cała operacja zajmuje pięć sekund. Potem przez dwie minuty próbujesz zmusić własną rękę, żeby złapała właściwą krawędź. To trochę tak, jakby ktoś kazał ci złożyć meble z Ikei, ale wcześniej założył ci rękawice bokserskie.
Z przyjaciółmi poziom absurdu rośnie
Human: Fall Flat można przechodzić samotnie, ale prawdziwy potencjał gry ujawnia się w kooperacji. Obecna wersja na PC pozwala bawić się nawet ośmiu graczom online, jest też lokalny multiplayer, a Steam Workshop dodatkowo wydłuża życie gry. Twórcy przez lata dokładali również darmowe poziomy. W multiplayerze dochodzi jeszcze jeden element: inni ludzie. A inni ludzie są zdecydowanie mniej przewidywalni niż fizyka.
Zadanie wymagające współpracy może więc skończyć się perfekcyjną akcją dwóch graczy albo tym, że jeden próbuje otworzyć drzwi, drugi wisi mu na nodze, a trzeci najwyraźniej postanowił sprawdzić, czy można zrzucić kolegę z przepaści.
To właśnie kooperacja regularnie pojawia się wśród największych zalet wskazywanych przez graczy. Jednocześnie część użytkowników zwraca uwagę, że samotna zabawa znacznie szybciej robi się powtarzalna. I z tym całkowicie się zgadzam, ale trudno się temu dziwić. Human: Fall Flat działa najlepiej nie jako gra, którą trzeba „zaliczyć”, ale jako generator głupich sytuacji.
Dziesięć lat później nadal działa
Największym zaskoczeniem jest dla mnie to, jak dobrze Human: Fall Flat broni się po tylu latach. Technicznie nie ma tutaj niczego, co w 2026 roku zrobi na kimkolwiek wrażenie. Grafika jest bardzo prosta, otoczenie oszczędne, postacie wyglądają jak niedokończone figurki z plasteliny. Tyle że dzięki temu gra praktycznie się nie zestarzała. Nie próbowała być realistyczna w 2016 roku, więc dzisiaj również nie musi. Co ważniejsze, sam pomysł nadal działa.
W chwili premiery recenzenci byli wobec gry bardziej sceptyczni niż dzisiejsi gracze. Pecetowa wersja ma średnią 70/100 na Metacritic, a w ówczesnych recenzjach regularnie powtarzały się uwagi dotyczące topornego sterowania, kamery, prostoty części zagadek i momentów zwyczajnej frustracji. Dekadę później Steam pokazuje jednak coś ciekawego: 95% z ponad 30 tysięcy anglojęzycznych recenzji jest pozytywnych. A ja chyba rozumiem dlaczego.
Human: Fall Flat nie jest wybitną platformówką ani wybitną grą logiczną. Nie ma świetnej fabuły, spektakularnej grafiki ani systemu rozwoju, który każe analizować drzewko umiejętności przez pół godziny. Ma za to coś, czego brakuje wielu znacznie droższym produkcjom: bardzo prosty pomysł, który generuje mnóstwo zabawnych sytuacji.
Po prostu spróbuj
Trafiłem na Human: Fall Flat właściwie przypadkiem, dziesięć lat po premierze. Za mniej niż 40 zł dostałem grę, przy której kilka razy zastanawiałem się, kto właściwie uznał takie sterowanie za dobry pomysł, a chwilę później próbowałem jeszcze raz wdrapać się na tę samą ścianę.
Czy poleciłbym ją każdemu? Nie. Jeśli irytuje cię nieprecyzyjne sterowanie albo potrzebujesz jasno wyznaczonych celów i nagród, Human: Fall Flat może doprowadzić cię do szału. Szczególnie w pojedynkę.
Jeżeli jednak masz ochotę na coś lekkiego, nie traktujesz każdej porażki jak osobistej zniewagi i najlepiej masz jeszcze kogoś do wspólnej gry, trudno znaleźć powód, żeby za tę cenę nie spróbować. Tylko nie obwiniaj kontrolera. On naprawdę niczemu nie zawinił.
Human: Fall Flat - ocena Reactor.pl
Human: Fall Flat po 10 latach nadal działa zaskakująco dobrze. To prosta, absurdalna i momentami irytująca gra, której największą wadą i jednocześnie największą zaletą jest fizyka. W pojedynkę potrafi bawić, ale dopiero w kooperacji pokazuje pełnię swojego komediowego potencjału. Za mniej niż 40 zł trudno żałować tego zakupu.
Plusy
- fizyka, która sama produkuje zabawne sytuacje
- duża swoboda rozwiązywania problemów
- świetna zabawa w kooperacji
- mnóstwo dodatkowej zawartości
- po 10 latach nadal potrafi wciągnąć
Minusy
- sterowanie potrafi doprowadzić do szału
- solo szybko traci część uroku
- część zagadek jest bardzo prosta
